Лагер. Лета. Кастры і ўзыходы.
Сёлеташні год для дзіцячага аздараўленчага лагера «Магістраль», які належыць Віцебскаму аддзяленню Беларускай чыгункі, – асаблівы. ДАЛ адзначае сваё 80-годдзе. А таму, вядома, адкрыццё сезона было святочным.
Павіншаваць дзяцей і дарослых на адкрыццё першай змены прыехалі намеснік начальніка аддзялення дарогі Сяргей Лядзенка, старшыня райпрафсаюза Павел Ермаловіч, старшыня савета ветэранаў Мікалай Есючэнка. Прычым ганаровыя госці прыехалі са салодкімі прызамі да конкурсаў.
Лагер прымае 310 дзяцей за змену. За лета будзе чатыры змены па 18 дзён. У асноўным адпачываюць дзеці чыгуначнікаў з Віцебска і Полацка. Хоць ёсць дзеці з Варапаева, Круляўшчызны. З невялікіх населеных пунктаў, дзе працуюць чыгуначнікі. А гэта – шматлікія станцыі на тэрыторыі Віцебскага аддзялення.
У той жа час часткова пуцёўкі аздараўленчы лагер рэалізуюцца ў вольным продажы, купіць іх можа любы ахвотны. У прыватнасці, цяпер, на першую змену, прыехалі дзеці з Мінска, а таксама з-за межаў Беларусі. Словам, геаграфія шырокая. На першую і апошнюю змену заўсёды застаецца частка пуцёвак для рэалізацыі ў вольным продажы. Іх з задавальненнем купляюць прафсаюзы банкаў для сваіх дзяцей, аддзелы адукацыі. Хоць, вядома, у асноўным пуцёўкамі забяспечваюцца сем'і чыгуначнікаў.
Кіраўніцтва дарогі разумее: здаровыя дзеці – залог паспяховай будучыні краіны, таму і ўкладвае сродкі, прыкладае нямала намаганняў, каб летні адпачынак быў камфортным, карысным і каб хлапчукам і дзяўчатам захацелася прыехаць сюды зноў. Сёлета ў галоўным корпусе зрабілі рамонт санузлаў, жылых пакояў, усталявалі кандыцыянеры ў актавай зале.
Аздараўленчы лагер «Магістраль» смела можна назваць месцам, дзе дзеці атрымліваюць прафесійную арыентацыю. Чыгуначная тэматыка
Працуе клуб «Чыгуначнік». Дзеці могуць з дапамогай трафарэтаў зрабіць бацькам падарунак - выразаць вагончык і ўпрыгожыць яго. А яшчэ абавязкова паказваюць мультфільмы, у якіх распавядаецца, як трэба паводзіць сябе на чыгунцы і чаго рабіць ні ў якім выпадку нельга. У плане мерапрыемстваў ёсць і гульня ў паравозік. А ў жніўні ў «Магістралі» адзначаецца Дзень чыгуначніка.
За 80 гадоў лагер стаў не проста аздараўленчым цэнтрам, але яшчэ і школай выхавання падрастаючага пакалення чыгуначнікаў. Сфарміраваныя традыцыі дазваляюць казаць аб тым, што дзеці атрымліваюць тут шмат карыснай інфармацыі, вучацца зносінам і жыцця ў вялікім калектыве.
Распавядаючы аб гісторыі «Магістралі», усе прысутныя на ушанаваннях з удзячнасцю ўспаміналі людзей, якія ўнеслі значны ўклад у развіццё дзіцячага аздараўленчага цэнтра. Гэта былы Начальнік Беларускай чыгункі Яўген Валадзько, былы начальнік Віцебскага аддзялення Сяргей Пахолкин, былы шмат гадоў начальнікам лагера Віктар Чыстабаеў. На жаль, яны маглі назіраць за ўрачыстасцямі толькі з нябёсаў. Але менавіта дзякуючы ім, лагер атрымаў свой развіццё і заняў годнае месца ў гісторыі чыгункі.
- У дзяцінстве я быў у «Магістралі» толькі адзін раз, - кажа намеснік начальніка Віцебскага аддзялення дарогі Сяргей Лядзенка. - Здаецца, вучыўся тады ў шостым ці сёмым класе. Дзяцінства, бесклапотная пара... Але на чыгунцы заўсёды стваралі ідэальныя ўмовы для адпачынку. Кармілі добра. Памятаю шмат цікавых і яркіх падзей, забаў. Словам, захаваліся толькі станоўчыя ўспаміны. Спадзяюся, і цяперашняе маладое пакаленне па годнасці ацэніць адпачынак у нас. А мы прыкладзем для гэтага ўсе сілы.
Колькі ўсяго за 80 гадоў адпачыла ў лагеры дзетак, цяжка падлічыць. Напрыклад, у 1937 годзе тут прымалі ад 120 да 150 адпачывальнікаў, у 1968-м (тады лагер называўся «Усход-5») - парадку 400-450 чалавек. Зараз - у тры разы больш.
Дзеці ў лагеры падзелены на атрады па ўзроставым прынцыпе. У кожным - па 30 чалавек. Малодшыя пражываюць у пакоях па чатыры чалавекі,
пакоі - па сем- восем у корпусе. Усюды ёсць душ, санузел, рукамыйніца, сушылка. Дарэчы, калі ідзе дождж, дзецям таксама ёсць чым заняцца. У корпусах устаноўлены сталы для гульні ў більярд і настольны тэніс. Таксама можна згуляць партыю ў шахматы, пакідаць дроцікі ці пачытаць. Мэта выхавальнікаў складаецца ў тым, каб дзіця не адчувала ніякіх нязручнасцей.Старэйшы выхавальнік лагера Васіль Шэдько добра памятае сваё дзіцінства ў «Магістралі». Упершыню сын чыгуначнікаў дзесяцігадовым хлопчыкам прыехаў сюды адпачываць у 1975 годзе, а з 1987-га кожнае лета тут працуе. Аздараўляцца прыязджаюць ужо дзеці і ўнукі тых, з кім Васіль Віктаравіч праводзіў у дзяцінстве выдатныя летнія змены ў «Магістралі». Я працую выхавальнікам ужо 30 гадоў. Вядома, цяперашняе пакаленне адрозніваецца ад тэлефонаў яшчэ ніхто і не чуў - на ўвесь лагер было два тэлевізары, каб паглядзець праграму «Час». Цяпер у дзяцей ёсць і камп'ютары, і планшэты, і мабільныя тэлефоны, - распавядае Васіль Шэдько. - Але мы стараемся адцягнуць дзяцей ад электронных памочнікаў. Гэта правіла было закладзена папярэднім начальнікам лагера Віктарам Чыстабаевым. На жаль, яго ўжо два гады няма з намі, але справа яго жыве. Віктар Кімавіч аддаў сваё жыццё гэтаму лагеру - кіраваў ім з 1983 года. І пры ім, і цяпер мы стараемся зрабіць адпачынак дзяцей развіваючым, творчым. Праводзім конкурсы талентаў, адраджаем старыя традыцыі. Але на сучасны лад.
Напрыклад, у наш час была добрая гульня «Зарніца». Мы адрадзілі яе ў новым ключы. Цяпер гэта - актуальны лазертаг. Штодня ў нас праводзяцца спартыўныя мерапрыемствы: футбол, валейбол, баскетбол, аэробiка, лёгкая атлетыка. І, вядома, кожны дзень пачынаецца з зарадкі. На першай змене нам выхавальнікаў нават вучыць не трэба. У асноўным гэта студэнты Віцебскага дзяржаўнага універсітэта імя П. М. Машэрава, якія праходзяць тут практыку. Многія з іх вучацца на факультэце фізічнай культуры і спорту, а значыць, падрыхтаваны да працы з дзецьмі. Спартыўныя мерапрыемствы яны праводзяць на дастаткова высокім узроўні. А мабільнікі? Няўжо адбіраеце? У нас на гэта няма права. Аднак
праводзім агітацыйную кампанію сярод бацькоў. Калі яны прывозяць дзяцей на змену, я заўсёды кажу: «Калі можаце, забярыце мабільныя тэлефоны ў сваіх дзяцей. Усім будзе лепш». Здаецца, што 18 дзён без сотавага ім не пражыць, але, я лічу, гэта цалкам ажыццявіма. Упэўнены, у лагеры няма неабходнасці дзіцяці насіць з сабой мабільны тэлефон: тут ён усім забяспечаны, зблудзіцца складана. Лічу, выязджаць на прыроду, каб сядзець у Інтэрнэце, не мае сэнсу. Лета хуткаплыннае, трэба лавіць кожны момант, каб больш пабыць сярод прыроды, пабегаць на свежым паветры. А планшэты і смартфоны нікуды не падзенуцца. Дарэчы, дзеці і самі гэта адчуваюць. Адразу пасля заезду пачынаюцца актыўныя гульні на свежым паветры. З ранейшых традыцый мы таксама адраджаем кастры, ходзім сустракаць світанак.Дарэчы, аб асноўным месцы працы Васіля Віктаравіча. Шэдько выкладае на кафедры інфарматыкі і інфармацыйных тэхналогій у ВДУ імя П. М. Машэрава. Вось і атрымліваецца, што і сам адпачывае ад Інтэрнэту кожнае лета, і дзецям раіць.
Памочнік Віцебскага транспартнага пракурора
Янчыленка Е.В.