Эдуард Магутны: гісторыя доказнага наладчыка, які прысвяціў 30 гадоў працы на Віцебскім заводзе трактарных запчастак
Кожнаму на родным прадпрыемстве знаёмы Эдуард Магучы – моцны мужчына, які цалкам апраўдвае сваю прозвішча асабістымі і дзелавымі якасцямі. Слоў на вецер не кідае – адразу робіць. Тэхнічныя непаладкі ўстараняе спрытна і якасна. Асаблівасці станкоў вывучыў досведам, адпрацаваўшы на кожным з іх не дзень і не два, і цяпер ахвотна дзеліцца ведамі з пачаткоўцамі.
Пры сустрэчы з карэспандэнтамі «ВВ» дасведчаны наладчык не стаў доўга разважаць пра сваю працу, а адразу ж запрасіў гасцей у святая святых – на механазборачны ўчастак № 3 – і наглядна прадэманстраваў, чым займаецца.
Цэх пачынаецца прама за прапускным пунктам. Гэта памяшканне напоўнена людзьмі і вельмі шумнае, без берушаў рабочыя не працуюць.
– Вось ён, мой прыгажун, – Эдуард знаёміць нас з любімым станком, нібы са старым сябрам. – Тут напачатку 1990-х было маё першае працоўнае месца. Падтрымліваць яго ў парадку для мяне – справа гонару.
На завод мужчына прыйшоў па парадзе бацькі і не пралічыўся: у перабудоўны час прадпрыемства забяспечыла яму стабільны заробак і ўпэўненасць у заўтрашнім дні.
Упершыню ўбачыўшы агрэгатныя станкі гіганцкіх памераў, уразіўся і цвёрда вырашыў асвоіць новую справу.
– Пачаў працаваць на лініі, якая робіць 26-ю вось для трактароў. Уключала яна фрэзерны станок, шэсць такарных і некалькі разьбярных. Навучыўся працаваць на кожным, – узгадвае Эдуард. – А 15 гадоў таму перайшоў у наладчыкі, стаў рыхтаваць розныя станкі да працы.
Па словах суразмоўцы, кожная дэталь мае свой цыкл. Калі ведаць, як усё ўладкавана, рукі самі выконваюць настройку па алгарытме. Самыя мудрагелістыя схемы заносяцца ў блакнот, які ў Эдуарда заўсёды з сабой.
– З'яўленнем станкоў з ЧПУ, якія маюць электронную настройку, працы ў мяне стала менш, аднак дзякуючы ім павысілася агульная прадукцыйнасць, – распавядае спецыяліст. – Абсталяванне ў нас часта абнаўляецца.
Заводскі калектыў Эдуарду даспадобы. За 30 гадоў ён сустрэў мноства людзей, захопленых сваёй справай. Памятае свайго настаўніка – наладчыка Аляксея Калесніка – менавіта ён даказаў маладому спецыялісту, што выбраная ім справа цікавая і патрэбная. Цяпер ён і сам настаўнік.
– Вучні ў мяне былі розныя, але вучу я іх па адной схеме. У першую чаргу – парадак на працоўным месцы, усе дэталі павінны быць пад рукой, – дзеліцца вопытам наладчык.
Калі ўсё ідзе па плане, праз некалькі месяцаў малады спецыяліст пачынае працаваць самастойна. Толкавага вучня відаць адразу: яму дастаткова паказаць аперацыю літаральна некалькі разоў. Хтосьці часам знаходзіць свае падыходы да справы, і тады настаўнік сам вучыцца.
Калегі давяраюць досведнаму супрацоўніку, цэняць яго жыццёвую мудрасць, часта прыходзяць за парадай па працы і па асабістых справах. Эдуард уваходзіць у склад прафсаюзнага камітэта, адстойвае інтарэсы заводчан і дапамагае вырашаць розныя пытанні.
– Усё маё жыццё звязана з гэтым заводам, – усміхаецца суразмоўца. – Радуюся, што ён развіваецца і мадэрнізуецца.