Юрый Назараў: самае галоўнае заданне Міёрскага металапракатнага завода - выйсці на прыбытковую працу
Міёрскі металапракатны завод у цэнтры ўвагі з першага дня будаўніцтва. Найсучаснейшае прадпрыемства вырабляе белую бляху такой таўшчыні, якую не робяць нідзе ў СНД. Завод у Міёрах увялі ў строй у 2020 годзе, у 2021-м ён функцыянаваў, але распрацаваны кіраўніцтвам бізнес-план не быў выкананы. Выручкі атрымалі каля 90 мільёнаў рублёў, што амаль у дзесяць разоў менш за запланаваную, і амаль столькі ж «запрацавалі» чыстых страт. Няма выручкі, арыштаваныя рахункі: за мінулы год завод сфармаваў незваротныя крэдыты амаль 400 мільёнаў долараў. З жніўня 2021-га завод спыніўся.
— Такога прадпрыемства на постсавецкай прасторы няма, ёсць падобныя ў Расіі і Казахстане, але там ужо тэхналогіі не тыя. У Міёрах — самая сучасная завод. Прэзідэнт паставіў задачу перад Урадам: забяспечыць стабільную працу завода і захаваць працоўны калектыў. Бо гэта 600 працоўных месцаў — велізарная лічба для невялікага райцэнтра, — падкрэсліў намеснік Прэм'ер-міністра Юрый Назараў, які прыехаў убачыць на свае вочы, як на месцы рэалізуецца пакет мер па сацыяльна-эканамічным аздараўленні прадпрыемства, прыняты ў красавіку.
Завод уключылі ў склад свабоднай эканамічнай зоны «Віцебск», што дазволіла мінімізаваць падаткі на зямлю і нерухомасць. Спецыяльна для гэтага прадпрыемства ўсталявалі льготныя тарыфы на электраэнергію і газ. Адкрылі спецыяльны рахунак, на які з выручкі назапашвалі сродкі для выплаты зарплаты, каб тыя, хто патрабаваў вяртання сродкаў, не наклалі арышт.
Завод запрацаваў, станоўчая дынаміка ў вытворчасці ёсць. Але весці гаспадарчую дзейнасць юрыдычнай асобе, абцяжаранай велізарнымі даўгамі, немагчыма, таму прынялі рашэнне загружаць вытворчасць у давальнiцкiм рэжыме. Урад вызначыў кіруючую кампанію, надзяліў яе крэдытнымі рэсурсамі пад уласную гарантыю на закупку сыравіны і расходных матэрыялаў, неабходных для пачатку вытворчага працэсу.
Як адзначыў Юрый Назараў, усе прынятыя меры — толькі для таго, каб запусціць прадпрыемства. Міёрскі металапракатны завод як юрыдычная асоба, маючы такія даўгі па крэдытах, а гэта каля 376 мільёнаў еўра, не можа выконваць свае абавязацельствы. Крэдыторы звярнуліся ў эканамічны суд Віцебскай вобласці, які 12 ліпеня адкрыў конкурсную вытворчасць па працэдуры эканамічнай неплацежаздольнасці завода, г.зн. з гэтай даты ўведзены ахоўны перыяд для гэтай юрыдычнай асобы.
Завод прыняў шэраг мер па зніжэнні выдаткаў, кіруючая кампанія пайшла на нестандартныя рашэнні: выйшла з ладу вадародная станцыя — купілі новую. Нямецкая кампанія з-за няплацяжоў спыніла доступ да праграмнага забеспячэння галоўнага станка — і гэту праблему вырашылі.
З 1 жніўня будзе павышана заработная плата работнікам, запэўніў антыкрызісны кіраўнік Ігар Ашуркевіч:
— Была несуразмернасць у выплаце заработнай платы па пэўных катэгорыях работнікаў. Точачны падыход да выплаты зарплаты дазволіць падняць яе на 30 працэнтаў, але пры гэтым фонд аплаты працы па заводзе павялічыцца толькі на 16 працэнтаў. За чэрвень сярэдняя заработная плата па заводзе складала 1360 рублёў, пасля рэфармавання выйдзем прыкладна на 1780 рублёў.
У чэрвені практычна ўпершыню завод запрацаваў паўнавартасна, перакрыўшы за адзін месяц увесь выраблены аб'ём белай бляхі ў 2021 годзе — каля 5 тысяч тон. Таму толькі цяпер можна прааналізаваць працу, вывучыць выдаткі, затраты, паглядзець, што можна пераразмеркаваць, паменшыць, дапрацаваць.
Антыкрызісны кіраўнік перакананы, што самае важнае — гэта людзі, без якіх не можа працаваць ніводнае прадпрыемства. Таму прыняў рашэнне аб стварэнні прафсаюзнай арганізацыі. Па-іншаму стане размяркоўвацца ўласнае жыллё завода, будуць устранены і іншыя перакосы.
Калі завод будаваўся, разлічвалі поставляць белую бляшанку ў Еўрасаюз, але тут — санкцыі. Давялося пераарыентавацца. Цяпер асноўныя спажыўцы — гэта Глубокскі і Рагачоўскі малочнакансервавыя камбінаты, якія выкарыстоўваюць бляшанку для пакавання сваёй прадукцыі, вялікі патэнцыял маецца ў Расіі, ужо падпісана некалькі кантрактаў.
Антыкрызісны кіраўнік з дапамогай дзяржавы працягвае прымаць меры, каб завод выйшаў на стабільную і больш эфектыўную працу.
— Да канца года стаіць задача выйсці на вытворчасць белай бляшанкі прынамсі 8—9 тысяч тон у месяц, а тут можна выпускаць і 12 тысяч тон. Для гэтага прадпрыемства забяспечана сыравінай, кадрамі. Самая галоўная задача завода — выйсці на прыбытковую працу. Далей будзе прынята рашэнне: працуе завод ці будзе санацыя, банкруцтва, чаго б не хацелася, — рэзюмаваў Юрый Віктаравіч.
— Такога прадпрыемства на постсавецкай прасторы няма, ёсць падобныя ў Расіі і Казахстане, але там ужо тэхналогіі не тыя. У Міёрах — самая сучасная завод. Прэзідэнт паставіў задачу перад Урадам: забяспечыць стабільную працу завода і захаваць працоўны калектыў. Бо гэта 600 працоўных месцаў — велізарная лічба для невялікага райцэнтра, — падкрэсліў намеснік Прэм'ер-міністра Юрый Назараў, які прыехаў убачыць на свае вочы, як на месцы рэалізуецца пакет мер па сацыяльна-эканамічным аздараўленні прадпрыемства, прыняты ў красавіку.
Завод уключылі ў склад свабоднай эканамічнай зоны «Віцебск», што дазволіла мінімізаваць падаткі на зямлю і нерухомасць. Спецыяльна для гэтага прадпрыемства ўсталявалі льготныя тарыфы на электраэнергію і газ. Адкрылі спецыяльны рахунак, на які з выручкі назапашвалі сродкі для выплаты зарплаты, каб тыя, хто патрабаваў вяртання сродкаў, не наклалі арышт.
Завод запрацаваў, станоўчая дынаміка ў вытворчасці ёсць. Але весці гаспадарчую дзейнасць юрыдычнай асобе, абцяжаранай велізарнымі даўгамі, немагчыма, таму прынялі рашэнне загружаць вытворчасць у давальнiцкiм рэжыме. Урад вызначыў кіруючую кампанію, надзяліў яе крэдытнымі рэсурсамі пад уласную гарантыю на закупку сыравіны і расходных матэрыялаў, неабходных для пачатку вытворчага працэсу.
Як адзначыў Юрый Назараў, усе прынятыя меры — толькі для таго, каб запусціць прадпрыемства. Міёрскі металапракатны завод як юрыдычная асоба, маючы такія даўгі па крэдытах, а гэта каля 376 мільёнаў еўра, не можа выконваць свае абавязацельствы. Крэдыторы звярнуліся ў эканамічны суд Віцебскай вобласці, які 12 ліпеня адкрыў конкурсную вытворчасць па працэдуры эканамічнай неплацежаздольнасці завода, г.зн. з гэтай даты ўведзены ахоўны перыяд для гэтай юрыдычнай асобы.
Завод прыняў шэраг мер па зніжэнні выдаткаў, кіруючая кампанія пайшла на нестандартныя рашэнні: выйшла з ладу вадародная станцыя — купілі новую. Нямецкая кампанія з-за няплацяжоў спыніла доступ да праграмнага забеспячэння галоўнага станка — і гэту праблему вырашылі.
З 1 жніўня будзе павышана заработная плата работнікам, запэўніў антыкрызісны кіраўнік Ігар Ашуркевіч:
— Была несуразмернасць у выплаце заработнай платы па пэўных катэгорыях работнікаў. Точачны падыход да выплаты зарплаты дазволіць падняць яе на 30 працэнтаў, але пры гэтым фонд аплаты працы па заводзе павялічыцца толькі на 16 працэнтаў. За чэрвень сярэдняя заработная плата па заводзе складала 1360 рублёў, пасля рэфармавання выйдзем прыкладна на 1780 рублёў.
У чэрвені практычна ўпершыню завод запрацаваў паўнавартасна, перакрыўшы за адзін месяц увесь выраблены аб'ём белай бляхі ў 2021 годзе — каля 5 тысяч тон. Таму толькі цяпер можна прааналізаваць працу, вывучыць выдаткі, затраты, паглядзець, што можна пераразмеркаваць, паменшыць, дапрацаваць.
Антыкрызісны кіраўнік перакананы, што самае важнае — гэта людзі, без якіх не можа працаваць ніводнае прадпрыемства. Таму прыняў рашэнне аб стварэнні прафсаюзнай арганізацыі. Па-іншаму стане размяркоўвацца ўласнае жыллё завода, будуць устранены і іншыя перакосы.
Калі завод будаваўся, разлічвалі поставляць белую бляшанку ў Еўрасаюз, але тут — санкцыі. Давялося пераарыентавацца. Цяпер асноўныя спажыўцы — гэта Глубокскі і Рагачоўскі малочнакансервавыя камбінаты, якія выкарыстоўваюць бляшанку для пакавання сваёй прадукцыі, вялікі патэнцыял маецца ў Расіі, ужо падпісана некалькі кантрактаў.
Антыкрызісны кіраўнік з дапамогай дзяржавы працягвае прымаць меры, каб завод выйшаў на стабільную і больш эфектыўную працу.
— Да канца года стаіць задача выйсці на вытворчасць белай бляшанкі прынамсі 8—9 тысяч тон у месяц, а тут можна выпускаць і 12 тысяч тон. Для гэтага прадпрыемства забяспечана сыравінай, кадрамі. Самая галоўная задача завода — выйсці на прыбытковую працу. Далей будзе прынята рашэнне: працуе завод ці будзе санацыя, банкруцтва, чаго б не хацелася, — рэзюмаваў Юрый Віктаравіч.