Кузнецы з Беларусі і Расіі падарылі «Славянскаму базару» вечны букет васількоў
Упершыню падчас фестывалю мастацтваў «Славянскі базар у Віцебску» праходзіла міжнароднае свята-конкурс «Зніч». Свае жалезныя аргументы для перамогі дэманстравалі 12 кузняцоў з памочнікамі з розных куткоў Беларусі і Пскоўскай вобласці Расійскай Федэрацыі. Яны паднеслі фестывальнаму Віцебску ў падарунак, па сутнасці, вечны букет з каваных васількоў.
Дзякуючы віртуозам молата і кавадлы частка вуліцы Талстога ненадоўга стала імправізаванай кузняй пад адкрытым небам. Над Дзвіной разносіўся мерны стук па метале – працэс у самым разгары. Ёсць і ўжо гатовыя, часта незвычайныя вырабы. Ад разнастайнасці, фантазіі аўтараў вочы разбягаюцца. Як вам каваныя карціны па матывах Айвазоўскага і Вермеера? А сімпатычныя драконы і грацыёзны ажурны конь у поўны рост?
Адкрываючы «Зніч», начальнік упраўлення культуры Віцебскага аблвыканкама Пётр Падгурскі заўважыў:
– На «Славянскім базары» ўжо праводзілі мерапрыемствы, прысвечаныя кузнечному майстэрству. Потым быў перыяд, калі пра гэта забыліся, але гісторыя нас рассудзіла – конкурсу быць. Няхай ніколі ў горнах нашых кузняцоў не згасне агонь!
Цікавы факт: у славян-язычнікаў словам «зніч» называлі ўвасабленне першаснага нябеснага агню, здольнага распаліць у чалавеку энергію для здзяйснення чагосьці новага. Жаданне авалодаць сакрэтамі старажытнага майстэрства, калісьці вельмі развітага ў Беларусі, аднойчы адчуў Сяргей Кудзікаў з Мсціслаўля. Даволі вядомага кузняца-паэта фатаграфуем на фоне яго прыгажуна-крумкача з металу. Птушка цудоўна падобная насамога майстра. Не адны вы заўважылі падабенства, смяецца ён:
– Коўкай займаюся дзесяць гадоў, хоць па адукацыі інфарматык. Спачатку зацікавіўся гістарычнай рэканструкцыяй – і панеслася. На хай і імправізаваных рыцарскіх турнірах без мяча не абысціся. Вядома, ён павінен быць не з дрэва…
Гэта і паслужыла стымулам пагружэння нашага героя ў кавальскае рамяство. Сёння ў Кудзікава вялікая стацыянарная і дзве перасоўныя кузні – каб даваць майстар-клас на такіх, як гэта, мерапрыемствах. На «Славянскім базары» госць з Мсціслаўя ўпершыню. Прыехаў разам з памочнікам, які займаецца ў аматарскім аб'яднанні пры Мсціслаўскім раённым Доме рамёстваў. Мясцовыя хлопцы дакладна ведаюць прыказку, што ў таленавітага каваля рукі па локаць у золаце. Тое, што кавальская пыл – магутны абярэг і яе раней адмыслова збіралі ў мяшочак і насілі на грудзях, для іх таксама далёка не навіна. Працую ў Доме рамёстваў майстрам нарадных промыслаў, працягвае Сяргей Кудзікаў:
– Перадаю моладзі калісьці распаўсюджанае, а сёння рэдкае, незаслужана забытае мастацтва агню і металу. Рад, што запрасілі на віцебскі форум. Удзел у яго конкурсе лічу ўкладам у прасоўванне кавальскай справы. Дарэчы, мой кованы васілёк ужо на дзіво-дрэве або – хто як бачыць – букеце. Прывез нарыхтоўку з дому, а тут давёў да розуму.
Дзякуючы віртуозам молата і кавадлы частка вуліцы Талстога ненадоўга стала імправізаванай кузняй пад адкрытым небам. Над Дзвіной разносіўся мерны стук па метале – працэс у самым разгары. Ёсць і ўжо гатовыя, часта незвычайныя вырабы. Ад разнастайнасці, фантазіі аўтараў вочы разбягаюцца. Як вам каваныя карціны па матывах Айвазоўскага і Вермеера? А сімпатычныя драконы і грацыёзны ажурны конь у поўны рост?
Адкрываючы «Зніч», начальнік упраўлення культуры Віцебскага аблвыканкама Пётр Падгурскі заўважыў:
– На «Славянскім базары» ўжо праводзілі мерапрыемствы, прысвечаныя кузнечному майстэрству. Потым быў перыяд, калі пра гэта забыліся, але гісторыя нас рассудзіла – конкурсу быць. Няхай ніколі ў горнах нашых кузняцоў не згасне агонь!
Цікавы факт: у славян-язычнікаў словам «зніч» называлі ўвасабленне першаснага нябеснага агню, здольнага распаліць у чалавеку энергію для здзяйснення чагосьці новага. Жаданне авалодаць сакрэтамі старажытнага майстэрства, калісьці вельмі развітага ў Беларусі, аднойчы адчуў Сяргей Кудзікаў з Мсціслаўля. Даволі вядомага кузняца-паэта фатаграфуем на фоне яго прыгажуна-крумкача з металу. Птушка цудоўна падобная насамога майстра. Не адны вы заўважылі падабенства, смяецца ён:
– Коўкай займаюся дзесяць гадоў, хоць па адукацыі інфарматык. Спачатку зацікавіўся гістарычнай рэканструкцыяй – і панеслася. На хай і імправізаваных рыцарскіх турнірах без мяча не абысціся. Вядома, ён павінен быць не з дрэва…
Гэта і паслужыла стымулам пагружэння нашага героя ў кавальскае рамяство. Сёння ў Кудзікава вялікая стацыянарная і дзве перасоўныя кузні – каб даваць майстар-клас на такіх, як гэта, мерапрыемствах. На «Славянскім базары» госць з Мсціслаўя ўпершыню. Прыехаў разам з памочнікам, які займаецца ў аматарскім аб'яднанні пры Мсціслаўскім раённым Доме рамёстваў. Мясцовыя хлопцы дакладна ведаюць прыказку, што ў таленавітага каваля рукі па локаць у золаце. Тое, што кавальская пыл – магутны абярэг і яе раней адмыслова збіралі ў мяшочак і насілі на грудзях, для іх таксама далёка не навіна. Працую ў Доме рамёстваў майстрам нарадных промыслаў, працягвае Сяргей Кудзікаў:
– Перадаю моладзі калісьці распаўсюджанае, а сёння рэдкае, незаслужана забытае мастацтва агню і металу. Рад, што запрасілі на віцебскі форум. Удзел у яго конкурсе лічу ўкладам у прасоўванне кавальскай справы. Дарэчы, мой кованы васілёк ужо на дзіво-дрэве або – хто як бачыць – букеце. Прывез нарыхтоўку з дому, а тут давёў да розуму.
У тэму
На міжнародным свяце-конкурсе «Зніч» нават падпісалі статут кавальскага братэрства Віцебскай вобласці. Конкурсанты паставілі на дакуменце пячатку, тым самым даўшы згоду яшчэ не раз сабрацца падчас «Славянскага базару» ў Віцебску.