Лепшага правадніка вобласці вызначылі ў Віцебску
Першае месца заняў Мікіта Ядрэўскі, праваднік лагера «Чайка» Полацкага раённага цэнтра дзяцей і моладзі, ён будзе прадстаўляць Віцебшчыну на рэспубліканскім этапе конкурсу ў Нацыянальным дзіцячым адукацыйна-аздараўленчым цэнтры «Зубраня». Выхавальніца лагера «Дружныя хлопцы» Віцебскага абласнога палаца дзяцей і моладзі Юлія Кот стала другой. Ігар Рамбальскі, адстойваў гонар аздараўленчага лагера «Крынічка» Цэнтра дзяцей і моладзі Глыбоцкага раёна ў творчым спаборніцтве і заваяваў «бронзу».
Выхавальніца аздараўленчага лагера «Бароўка» Лепельскага райвыканкама Алеся Папко і выхавальніца дзіцячага аздараўленчага лагера «Прамень» Цэнтра дзяцей і моладзі Віцебскага раёна Вольга Сырэвіч адзначаны памятнымі Дыпломамі ўдзельнікаў конкурсу.
– Кіраўніцтва вобласці надае асаблівую ўвагу аздараўленчай кампаніі. Сёлета на Віцебшчыне ў ёй задзейнічана каля 44 тыс. дзяцей, – адзначыла начальнік аддзела выхаваўчай работы галоўнага ўпраўлення па адукацыі аблвыканкама Вольга Дарожка. – Сёлетні рэспубліканскі праект для праваднікоў – малады. Ён паспяхова стартаваў летась, і ўдзельнік з Віцебскай вобласці заняў у ім другое месца.
Вітаючы канкурсантаў, старшыня журы – загадчыца аддзела метадычнай, інфармацыйнай, інавацыйнай дзейнасці і міжнародных сувязей «Зубраня» Святлана Красоўская падкрэсліла, наколькі важным з'яўляецца педагагічнае майстэрства выхавальніка. Ад яго ўзроўню залежыць не толькі бяспека дзяцей на адпачынку, але і згуртаванасць атрада, яго арганізаванасць, зацікаўленасць цікавымі справамі.
– «Важаты – гэта прафесія-птушка», – кажуць тыя, хто праводзіць лета разам з дзецьмі, і нават у разгар навучальнага года марыць вырвацца з душнага горада, – падкрэслівае Святлана Красоўская. – У той час, калі іншыя адпачываюць, выхавальнікі аздараўленчага лагера атрымліваюць неацэнны педагагічны вопыт, які дапаможа ім праявіць сябе ў любым напрамку сферы адукацыі.
Атмасфера свята была незвычайна цёплай і душэўнай, нібы ў сярэдзіне восені нечакана вярнулася лета. Удзельнікі конкурсу дзяліліся педагагічным вопытам і бліскалі талентамі: спявалі пад гітару, танцавалі, разыгрывалі тэатральныя пастаноўкі. За кожнага хварэла свая група падтрымкі з дзяцей-выхаванцаў і калег.
Лепшыя важатыя вобласці выходзілі на сцэну з усмешкай і прызнаваліся, што адчуваюць сябе цалкам у сваёй стыхіі.
– Больш за пяць гадоў я працую з профільнымі моладзевымі атрадамі: мастакамі, вакалістамі, спартсменамі, а таксама з цяжкімі падлеткамі, якія стаяць на ўліку ў ІСН, – распавядае Юлія Кот. – Усе гэтыя дзеці аднолькава запалі мне ў душу, пакінулі шмат прыемных успамінаў і дапамаглі паверыць у свае сілы.