Полацкі хлебазавод за апошнія тры гады ўклаў у мадэрнізацыю каля 2,5 мільёна рублёў
Летопіс працягласцю ў 90 гадоў і старыя, правераныя часам рэцэпты нашчадкавых пекараў. Такі фундамент досведу і народных традыцый — добрая аснова для моцнай эканамічнай базы хлебабулачных вытворчасцей. А калі да гэтага яшчэ дадаць сучасныя тэхналогіі і спаяны працоўны калектыў, то поспех на рынку забяспечаны. Толькі за апошнія тры гады Полацкі філіял ААТ «Віцебскхлебпрам» інвеставаў у развіццё вытворчасці каля 2,5 мільёна рублёў. Як вынік — з пачатку года тэмп росту аб'ёмаў выпускаемай прадукцыі ў дзейных цэнах склаў 113,5 працэнта.
— Самая буйная купля — гэта комплексная механізаваная лінія па вытворчасці булачных вырабаў, — распавядае Юрый Георгіевіч. — Зманціравалі яе два гады таму. Новая печ не толькі прыкметна паўплывала на якасць прадукцыі, але і забяспечыла магчымасць пашырэння яе асартыменту. Павялічылася хуткасць выпечкі, а значыць і прадукцыйнасць у цэлым. Кошт лініі немалы — звыш 2 мільёнаў рублёў. Без крэдыту не пацягнулі б. Шмат навінак і ў іншых падраздзяленнях. Напрыклад, сучасны паветрана-вінтовы кампрэсар забяспечыў энергаэфектыўнасць працэсу і палепшыў якасць — за кошт ачышчанага паветра, якое працуе непасрэдна з мукой.
…На гадзінніку — амаль канец звычается для ўсіх нас працоўнага дня. А ў цэхах Полацкага хлебазавода, які функцыянуе кругласутачна, самы пік жыццёвых спраў. З непрывычкі водар свежаспечанага хлеба, дрожджаў, карыцы і яшчэ чагосьці шалёна смачнага кружыць галаву. Вось з канвеера адзін за адным, практычна лавінай, падаюць румяныя «боханы». Так і хочацца адшчыпнуць хрусткую скарыначку…
Майстар змены Лідзія Кастэцкая дазваляе прадэгуставаць свежую выпечку. Смакаціна!
— Гэта наш фірмовы хлебушек, — тлумачыць спецыяліст, — Рэцэпту ўжо больш за 20 гадоў. Госці горада бяруць у якасці сувеніра-ласунка і вязуць за сотні і нават тысячы кіламетраў. Бачыце, на ўпакоўцы помнік князю Усяславу Чарадзею? Ён стаіць у Полацку на скрыжаванні вуліц Кастрычніцкай і Еўфрасінні Полоцкай. Каб выкарыстоўваць выяву на этыкетцы, давялося браць афіцыйны дазвол скульпатара. Але затое цяпер наша фішка як візітная картка гістарычнай летапісу горада.
На размовы часу няшмат. Усю ноч закваснікі, цеставоды і пекары будуць клапаціцца, каб да трэцяй гадзіны ночы можна было загружаць аўтамабілі. У кожным фургоне мінімум 15 найменняў, максімум — да 60.
— Спачатку адпраўляем заказы ў закрытыя ўстановы — бальніцы, дзіцячыя садкі і школы. Потым ідзе адгрузка ў гандлёвыя сеткі, — кажуць завадчане. — Графік вельмі напружаны. Так што новае абсталяванне — гэта выдатная падтрымка. Літаральна за пару-тройку гадоў змаглі мадэрнізаваць увесь цыкл — ад падрыхтоўкі сыравіны да выпуску гатовай прадукцыі. Цяпер у планах — мадэрнізацыя дражджавога аддзялення.
Вось з канвеера прама да латкоў спускаюцца роўненькія вузкія палоскі нарэзанага цеста. Работніцы завода складаюць іх побач па чатыры штукі. Яшчэ крыху — і з печы выйдуць папулярныя ў пакупнікоў булачкі-сайкі.
Практычна кругласутачна працуюць і спецыялісты вытворчай лабараторыі. Інжынер-тэхнолаг Святлана Кузняцова і мікрабіёлаг Таццяна Іоткава ўводзяць у курс справы:
— Старанна правяраем як сыравіну, што паступае, так і прадукцыю на ўсіх этапах яе вырабу. Разам з тэхнолагамі распрацоўваем і новыя рэцэптуры. Аналізуем попыт, ад нечага адмаўляемся, штосьці ўкараняем. Гэта працэс бесперапынны, і ад яго эфектыўнасці залежыць попыт, а значыць і фінансавая стабільнасць прадпрыемства. Цяпер вось распрацоўваем новыя віды подных хлебаў — з журавінамі, сушанай мо daркай і іншымі інгрэдыентамі. Працягваем пашыраць і лінейку экструзійных вырабаў.
Хлебцы — гэта асобная спецыялізацыя полацкіх пекараў, тая ніша, якая з кожнымгодам прыносіць заводчанам усё большую папулярнасць і прыбытак. Цяпер прадпрыемства выпускае ўжо 11 найменняў хлебцаў і сем відаў кандытарскіх палосак. Нягледзячы на санкцыйныя абмежаванні, партнёры з краін Балтыі па-ранейшаму закупляюць у Полацку гэту прадукцыю і вязуць для продажу на еўрапейскі рынак.
— Вядома, адлегласць няблізкая, накладныя выдаткі салідныя, а матэрыяльна-тэхнічная база на месцах патрабуе сур'ёзных інвестыцый, — адзначае Юрый Губоглаў. — Нешта мы там ужо зрабілі, нешта плануем. Галоўнае ў тым, што цяпер можам разгрузіць асноўную вытворчасць, з'явілася магчымасць пазбегнуць дублявання ў асартыменце выпускаемай прадукцыі. Стараемся зрабіць так, каб дакладным размеркаваннем абавязкаў паміж усімі ўдзельнікамі адзінага вытворчага ланцужка знізіць мінусы і дамагчыся стабільных плюсаў.
Сёння на Полацкім хлебазаводзе, які штодня забяспечвае свежымі вырабамі не толькі жыхароў Полацка, Наваполацка, але і Мёрскага, Верхнядзвінскага, Шаркаўшчынскага, Шумілінскага раёнаў, а таксама пастаўляе тавар у гандлёвыя сеткі Віцебска і Мінска, працуюць каля 430 чалавек. Сярод іх шмат прадстаўнікоў сямейных дынастый, нашчадкавых хлебапёкаў. Напрыклад, цеставод фармовачнага цэха Таццяна Мельнікава працуе побач з сястрой — аператарам бестарнага захоўвання мукі Наталляй Новікавай. Ёсць і тыя, хто на сваім працоўным месцы змяніў бацькоў, якія прывялі калісьці іх у высакародную «хлебную» прафесію.
Што змяніласяь у працы прадпрыемства з узмацненнем санкцый? Спецыялісты сцвярджаюць: нічога. Мука была і застаецца айчынная. Сухафрукты купіць на месцы — таксама не праблема. Няма складанасцей і з іншымі інгрэдыентамі. А што тычыцца рынкаў рэалізацыі, то жыццё паказвае: таго, хто ўжо палюбіў прадукцыю беларускіх вытворцаў, межы ніколі не спынялі і не спыняць.
Новае абсталяванне ў дапамогу
Разам з намеснікам дырэктара філіяла па тэхнічных пытаннях Юрыем Губогла абмяркоўваем апошнія набыцці.— Самая буйная купля — гэта комплексная механізаваная лінія па вытворчасці булачных вырабаў, — распавядае Юрый Георгіевіч. — Зманціравалі яе два гады таму. Новая печ не толькі прыкметна паўплывала на якасць прадукцыі, але і забяспечыла магчымасць пашырэння яе асартыменту. Павялічылася хуткасць выпечкі, а значыць і прадукцыйнасць у цэлым. Кошт лініі немалы — звыш 2 мільёнаў рублёў. Без крэдыту не пацягнулі б. Шмат навінак і ў іншых падраздзяленнях. Напрыклад, сучасны паветрана-вінтовы кампрэсар забяспечыў энергаэфектыўнасць працэсу і палепшыў якасць — за кошт ачышчанага паветра, якое працуе непасрэдна з мукой.
…На гадзінніку — амаль канец звычается для ўсіх нас працоўнага дня. А ў цэхах Полацкага хлебазавода, які функцыянуе кругласутачна, самы пік жыццёвых спраў. З непрывычкі водар свежаспечанага хлеба, дрожджаў, карыцы і яшчэ чагосьці шалёна смачнага кружыць галаву. Вось з канвеера адзін за адным, практычна лавінай, падаюць румяныя «боханы». Так і хочацца адшчыпнуць хрусткую скарыначку…
Майстар змены Лідзія Кастэцкая дазваляе прадэгуставаць свежую выпечку. Смакаціна!
— Гэта наш фірмовы хлебушек, — тлумачыць спецыяліст, — Рэцэпту ўжо больш за 20 гадоў. Госці горада бяруць у якасці сувеніра-ласунка і вязуць за сотні і нават тысячы кіламетраў. Бачыце, на ўпакоўцы помнік князю Усяславу Чарадзею? Ён стаіць у Полацку на скрыжаванні вуліц Кастрычніцкай і Еўфрасінні Полоцкай. Каб выкарыстоўваць выяву на этыкетцы, давялося браць афіцыйны дазвол скульпатара. Але затое цяпер наша фішка як візітная картка гістарычнай летапісу горада.
На размовы часу няшмат. Усю ноч закваснікі, цеставоды і пекары будуць клапаціцца, каб да трэцяй гадзіны ночы можна было загружаць аўтамабілі. У кожным фургоне мінімум 15 найменняў, максімум — да 60.
— Спачатку адпраўляем заказы ў закрытыя ўстановы — бальніцы, дзіцячыя садкі і школы. Потым ідзе адгрузка ў гандлёвыя сеткі, — кажуць завадчане. — Графік вельмі напружаны. Так што новае абсталяванне — гэта выдатная падтрымка. Літаральна за пару-тройку гадоў змаглі мадэрнізаваць увесь цыкл — ад падрыхтоўкі сыравіны да выпуску гатовай прадукцыі. Цяпер у планах — мадэрнізацыя дражджавога аддзялення.
Усё пад кантролем
Новыя кампрэсары, халадзільныя шафы і камеры, цестазакаточная ўстаноўка, цестамясільныя і цестападзельныя машыны для хлебабулачных вырабаў, шпрыцы-дазатары і многае іншае — усё задзейнічана з максімальнай эфектыўнасцю…Вось з канвеера прама да латкоў спускаюцца роўненькія вузкія палоскі нарэзанага цеста. Работніцы завода складаюць іх побач па чатыры штукі. Яшчэ крыху — і з печы выйдуць папулярныя ў пакупнікоў булачкі-сайкі.
Практычна кругласутачна працуюць і спецыялісты вытворчай лабараторыі. Інжынер-тэхнолаг Святлана Кузняцова і мікрабіёлаг Таццяна Іоткава ўводзяць у курс справы:
— Старанна правяраем як сыравіну, што паступае, так і прадукцыю на ўсіх этапах яе вырабу. Разам з тэхнолагамі распрацоўваем і новыя рэцэптуры. Аналізуем попыт, ад нечага адмаўляемся, штосьці ўкараняем. Гэта працэс бесперапынны, і ад яго эфектыўнасці залежыць попыт, а значыць і фінансавая стабільнасць прадпрыемства. Цяпер вось распрацоўваем новыя віды подных хлебаў — з журавінамі, сушанай мо daркай і іншымі інгрэдыентамі. Працягваем пашыраць і лінейку экструзійных вырабаў.
Хлебцы — гэта асобная спецыялізацыя полацкіх пекараў, тая ніша, якая з кожнымгодам прыносіць заводчанам усё большую папулярнасць і прыбытак. Цяпер прадпрыемства выпускае ўжо 11 найменняў хлебцаў і сем відаў кандытарскіх палосак. Нягледзячы на санкцыйныя абмежаванні, партнёры з краін Балтыі па-ранейшаму закупляюць у Полацку гэту прадукцыю і вязуць для продажу на еўрапейскі рынак.
Хлебная эканоміка
Штодня Полацкі хлебазавод адгружае пакупнікам каля 20 тон хлебабулачных і прыкладна тону кандытарскіх вырабаў. А яшчэ вырабляе звыш двух тон хлебцаў і палосак.З пачатку года ў параўнанні з адпаведным перыядам мінулага тут выпусцілі прадукцыі на 35 тон больш. Выручка павялічылася амаль на 2,6 мільёна рублёў.Адметныя паказчыкі. Асабліва з улікам таго, што да філіяла Полацкі хлебазавод далучылі яшчэ два ўчасткі — маленькія хлебазаводы і зону абслугоўвання былых райпо ў Верхнядзвінску і Мёрах.
— Вядома, адлегласць няблізкая, накладныя выдаткі салідныя, а матэрыяльна-тэхнічная база на месцах патрабуе сур'ёзных інвестыцый, — адзначае Юрый Губоглаў. — Нешта мы там ужо зрабілі, нешта плануем. Галоўнае ў тым, што цяпер можам разгрузіць асноўную вытворчасць, з'явілася магчымасць пазбегнуць дублявання ў асартыменце выпускаемай прадукцыі. Стараемся зрабіць так, каб дакладным размеркаваннем абавязкаў паміж усімі ўдзельнікамі адзінага вытворчага ланцужка знізіць мінусы і дамагчыся стабільных плюсаў.
Сёння на Полацкім хлебазаводзе, які штодня забяспечвае свежымі вырабамі не толькі жыхароў Полацка, Наваполацка, але і Мёрскага, Верхнядзвінскага, Шаркаўшчынскага, Шумілінскага раёнаў, а таксама пастаўляе тавар у гандлёвыя сеткі Віцебска і Мінска, працуюць каля 430 чалавек. Сярод іх шмат прадстаўнікоў сямейных дынастый, нашчадкавых хлебапёкаў. Напрыклад, цеставод фармовачнага цэха Таццяна Мельнікава працуе побач з сястрой — аператарам бестарнага захоўвання мукі Наталляй Новікавай. Ёсць і тыя, хто на сваім працоўным месцы змяніў бацькоў, якія прывялі калісьці іх у высакародную «хлебную» прафесію.
Што змяніласяь у працы прадпрыемства з узмацненнем санкцый? Спецыялісты сцвярджаюць: нічога. Мука была і застаецца айчынная. Сухафрукты купіць на месцы — таксама не праблема. Няма складанасцей і з іншымі інгрэдыентамі. А што тычыцца рынкаў рэалізацыі, то жыццё паказвае: таго, хто ўжо палюбіў прадукцыю беларускіх вытворцаў, межы ніколі не спынялі і не спыняць.