Аб неабходнасці захавання парадку папярэдняга дасудовага вырашэння справы

Заканадаўствам Рэспублікі Беларусь для пэўнай катэгорыі спраў устаноўлены папярэдні пазасудовы парадак разгляду справы, невыкананне якога ў сілу п.1 ч.1 арт.165 Грамадзянскага працэсуальнага кодэкса Рэспублікі Беларусь (далей – ГПК) з'яўляецца падставай для пакідання пададзенай у суд заявы без разгляду.

Напрыклад, папярэдні пазасудовы парадак разгляду справы прадугледжаны пры абскарджанні пастаноў, дзеянняў (бяздзейнасці) судовага выканаўцы.

У адпаведнасці з ч.3 арт.360-3 ГПК скарга на пастановы, дзеянні (бяздзейнасць) судовага выканаўцы, іншага работніка органа прымусовага выканання, за выключэннем скаргі
на пастановы, дзеянні (бяздзейнасць) Галоўнага судовага выканаўцы Рэспублікі Беларусь, можа быць пададзена ў суд
пасля абскарджання ў пазасудовым парадку, устаноўленым заканадаўствам аб выканаўчым вытворчасці, на працягу дзесяці дзён з дня атрымання пастановы кіраўніка органа прымусовага выканання.

Згодна з ч.1 арт.131 Закона Рэспублікі Беларусь
«Аб выканаўчым вытворчасці» (далей – Закон) па выніках разгляду скаргі на пастановы, дзеянні (бяздзейнасць) судовага выканаўцы, іншага работніка органа прымусовага выканання адпаведны кіраўнік органа прымусовага выканання мае права: прызнаць пастановы, дзеянні (бяздзейнасць) законнымі і адмовіць ва ўдовлетворении скаргі; прызнаць скаргу абгрунтаванай цалкам або часткова.

Абскарджанне дзеянняў судовага выканаўцы ў судовым парадку магчыма пасля разгляду скаргі і прыняцця
па ёй аднаго з рашэнняў, прадугледжаных ч.1 арт.131 Закона, кіраўніком адпаведнага органа прымусовага выканання.

Рашэннем суда задаволена скарга В., ёй адноўлены тэрмін
для абскарджання дзеянняў судовага выканаўцы, прызнаны неправамерным і адменены акт арышту маёмасці, складзены судовым выканаўцам.

З матэрыялаў грамадзянскай справы вынікала, што ў рамках выканаўчага вытворчасці судовым выканаўцам накладзены арышт на кватэру, якая належыць даўжніку В.

У далейшым В. абскардзіла дзеянні судовага выканаўцы па накладанні арышту кіраўніку органа прымусовага выканання, пастановай якога скарга вернута без разгляду. Пасля гэтага даўжніком падавалася заява аб аднаўленні прапушчанага тэрміну падачы скаргі, у задавальненні якой адмоўлена. У прыняцці паўторнай скаргі В. адмоўлена, г.зн. яе скарга не разглядалася і ніводнае з рашэнняў, прадугледжаных ч.1 арт.131 Закона, па ёй не прымалася.

Даўжніком не быў выкананы абавязковы пазасудовы парадак абскарджання перад падачай у суд скаргі на дзеянні судовага выканаўцы, у сувязі з чым на рашэнне суда пракуратурай горада Віцебска прынесены апеляцыйны пратэст, які вызначэннем судовай калегіі па грамадзянскіх справах Віцебскага абласнога суда задаволены, рашэнне суда адменена, а скарга В. пакінута без разгляду.