Вольга Лапачкіна з Віцебска стала лаўрэатам абласной прэміі імя Героя Савецкага Саюза Зінаіды Тусналобывай-Марчанка
Імя педагога дадатковай адукацыі Віцебскага абласнога палаца дзяцей і моладзі Вольгі Лапачкінай сёння гучыць у шэрагу жанчын-лаўрэатаў прэміі імя Героя Савецкага Саюза Зінаіды Туснало́бавай-Марчанкі. Гэтай высокай узнагародай удастойваюцца шматдзетныя мамы, якія паспяхова выхоўваюць дзяцей. І Вольга займае годнае месца сярод іх. Разам з мужам Алегам яны выхоўваюць 12-гадовага Міхаіла, 8-гадовую Марыю і малодшага Арыстарха, якому днямі споўніцца 4 гады.
Міша вучыцца ў СШ № 40 і ў музычнай школе № 2. Хлопец грае на трубе, вядзе мерапрыемствы гарадскога і рэспубліканскага ўзроўняў, наведвае тэатральную студыю «Калейдаскоп», займаецца тэатральнай творчасцю. Міхаіл – удзельнік розных праектаў, напрыклад, у «Жывой класіцы» ён стаў фіналістам, атрымаў пуцёўку ў лагер «Зубраня», быў запрошаны і на прэзідэнцкую ёлку ў ліку іншых адораных дзяцей.
Маша таксама вельмі актыўная. Таленавітая мама як настаўніца музыкі займаецца з ёй эстрадным вакалам. Дзяўчынка ўжо вядомая журналісцкай супольнасці пасля выканання гімна юнкораў на адкрыцці новага сезона ў Медыялабараторыі абласной газеты «Віцебскія весці». Як і мама, любіць граць на фартэпіяна, а таксама любіць спорт: займаецца шорт-трэкам і фрыстайлам. Як сапраўднай дзяўчыне, ёй блізка і дэкаратыўна-прыкладное мастацтва. Самы малодшы член сям'і Арыстарх таксама ў пошуках свайго хобі. Бацькі водзяць яго на акрабатыку, танцы, прылучаюць да спорту. Што і казаць, імя, дадзенае пры нараджэнні (з старажытнагрэчаскай мовы перакладаецца як «кіраўнік лепшых»), абавязвае выбраць нешта годнае.
Алега і Вольгу Лапачкіных аб'ядноўвае не толькі моцнае пачуццё адзін да аднаго, але і агульная справа: яны вядучыя, аніматары, музыкі, вакалісты. Таму невыпадкова, што дзяцей выхоўваюць падстаткова сабе – адкрытых, пазітыўных, творчых.
– Мы імкнемся да таго, каб яны ні ў чым не былі абдзелены. Смачная хатняя ежа, ад падрыхтоўкі якой, дарэчы, ніхто са старэйшых членаў сям'і не адлыньвае, нават Міша актыўна прыоб'ядаецца, добрыя ўмовы для развіцця, утульная кватэра – гэта далёка не ўсё, што трэба дзецям. Важна ў кожным знайсці зернетка творцы і ўзрасціць гэты скарб. А яшчэ не павінна быць так, каб шавец быў без абутку, таму ў традыцыях сям'і ладзіць святы для кожнага нашага дзіцяці з нагоды дня нараджэння, – кажа Вольга. – Мы з мужам заўсёды лічымся з іх жаданнямі, выслухоўваем, рыхтуемся. Час ляціць неўмольна, і хочацца, каб у іх дзяцінстве было як мага больш пазітыўных момантаў, праведзеных з самымі блізкімі людзьмі.
На сваёй дачы ў Шумілінскім раёне сям'я не толькі адпачывае. Вольга і Алег лічаць, што гарадскіх дзяцей трэба прывучаць да гаспадаркі, да пасільнай працы на зямлі: хтосьці збірае яблыкі ў садзе, хтосьці вучыцца арудаваць лапатай.
– Нас так выхоўвалі, і мы прытрымліваемся гэтых прынцыпаў. Кожны павінен разумець каштоўнасць працы. Так дзеці вырастуць прыстасаванымі да жыцця, – адзіныя ў меркаванні Лапачкіны.
Любоў і творчасць – магутнае аб'ядноўваючае пачатак гэтай сям'і. Ёсць нават песня «Мы разам», якую Вольга напісала ў парыве натхнення, і яе выконваюць усе Лапачкіны. Па сутнасці, у ёй вялікі патрыятычны пасыл чалавека, які любіць сваю родную Беларусь, бачыць годнае будучае для сваёй сям'і.
– Звычайна ў Расію забіраюць жонак, а я пераканала мужа-расіяніна, які працаваў у Маскве, што жыць у Беларусі – выдатна. Гэта вельмі сацыяльна развітая краіна. Тут створаны ўсе ўмовы для таго, каб рэалізоўвацца ў любімай справе, гадаваць дзяцей, будаваць дом сваёй мары, – лічыць Вольга.