Пошук новых уражанняў ад бяздзейнасці і алкаголь - прадвеснік непрыемнасцей

У горад на берагах Дзвіны студэнты-сябры Якушаў Дзмітрый і Баранаў Сяргей прыбылі вячэрнім дызель-поездам са Смаленска. Баранаў - грамадзянін Расійскай Федэрацыі, Якушаў жа хоць і з'яўляўся беларусам, віцяблянінам, але ўжо некалькі гадоў як пражываў у суседнім Смаленску, дзе нават завёў сям'ю. Пазнаёміліся ж маладыя людзі ў мясцовым універсітэце мастацтваў, і да моманту апісваных падзей з'яўляліся яго выпускнікамі. Абодва лялеілі мару стаць рэжысёрамі, аднак пакуль перабіваліся падпрацоўкамі ў адным са смаленскіх жа дамоў культуры. У Віцебск Якушаў прыехаў з пэўнай мэтай - наведаць маці, Баранаў жа рушыў за ім за кампанію, а заадно і азнаёміцца з славутасцямі і жыццём города-пабраціма.

Трэба сказаць, што пакідалі вагон дызеля хлопцы ў добрым падпіцці і ў адпаведным настроі. Пазней, ужо падчас следства, абодва, нібы спаборнічаючы ў памяці і матэматыцы, спрабавалі аднавіць, колькі ж піва ўжылі падчас шляху. Указалі нават на этыкеткі апусцелых бутэлек і іх аб'ём, але ў лічбах не сыходзіліся: 2.5...3.5? Дзесьці так... А той факт, што яшчэ да паездкі раздавалі бутэльку гарэлкі, успомнілі абодва. Дарэмна, што людзі творчыя...

Маці Якушава наведалі хутчэй для таго, каб сказаць кароткае «Прывітанне!», кінуць праз парог дарожныя сумкі, наспех перакусіць і выйсці ў горад. Добра, што быў май, вечары стаялі доўгія і цёплыя, а маладая кроў, напоўненая гармонамі і алкаголем, што блукаў па венах, бударажыла ўяўленне. Для паўнаты ўражанняў зарадзіліся і яшчэ некалькімі «паўтарахамі» піва. Спярша выпілі дома, потым у двары, а калі ўжо канчаткова згусціліся сумеркі, абодва пайшлі любавацца агнямі

вечаровага горада.

Адна з асноўных мясцовых славутасцяў - Плошча Перамогі і Алея Славы - знаходзілася літаральна за вуглом дома, і нягледзячы на ​​час сутак і пару года, тэрыторыя гэтая асветлена вулічнымі ліхтарамі. Плошча Перамогі - не проста сімвалічны манументальны гарадскі комплекс, а Алея Славы, напоўненая узорамі ваеннай тэхнікі, дадатак да яго. Гэтая частка горада валодае асаблівай энергетыкай, аўрай, і чалавек, колькі б разоў не трапляў сюды, кожны раз адчувае станоўчыя эмоцыі. Тут жа ў летнія месяцы ўстаноўлены атракцыёны для дзяцей, гандлёвыя палаткі для тых, хто старэй, і піўныя павільёны для ўсіх астатніх. Па выхадных нават познім вечарам тут вечная штурханіна, але хлопцы завіталі на пляцоўку ўжо за поўнач, калі гандлёвыя палаткі былі прыкрыты, а атракцыёны адключаны. І ўсё ж спазніліся наведвальнікаў ніхто адсюль не праганяў, а бязлюдная пляцоўка з павільёнамі і атракцыёнамі так нагадвала абодвум дэкарацыі да фільма-постапокаліпсісу, што абодва тут жа прыступілі да яе даследавання. Аднак, відаць, усё ж разумеючы, што асцерагацца ім няма каго, правілы асцярожнасці адкінулі напроч. Што ў палатцы з лагатыпам «Кока-кола»? Чаму зачынены халадзільнік і што ў ім унутры? Адкрыць не атрымалася, але адарваная ручка за непатрэбнасцю адляцела на парапет... Чаму аўтамат для разліву піва не працуе? Як не круцілі кранікі, выціснуць з іх хоць бы кроплю не ўдалося. У закіпе раз'юшанасці перавярнуўшы аўтамат, рушылі да наступнай палаткі, дзе паўтарылі тое ж, ды яшчэ і пакамячылі халадзільную ўстаноўку... Разбурылі і трэцюю палатку, якая знаходзілася па шляху, сарваўшы з яе тент, каб размахваць ім як пераможцы сцягамі. І ўсе гэтыя дзеянні хлопцы здзяйснялі з крыкам і гогатам, уваходзячы ў вобраз не то лютых тыфазі, не то звычайнай гопаты. Праходзячы міма біятуалета Якушаў паспрабаваў перавярнуць яго ўдарам нагі, але спартсмен з яго быў пасрэдны, і будка ўстаяла.

Прайшоўшы крыху далей, яны дасягнулі аўтастаянкі, дзе ўвагу абодвух прыцягнуў стальны корпус «БМВ» пятай мадэлі, які адліваў холадам. Вядома, лезці ў машыну ніхто не стаў, але праверыць трываласць корпуса і даведацца, ці ўстаноўлена ў машыне сігналізацыя, усё ж вырашылі. Жасць «бэхі» аказалася не дамаскай, а сігналізацыя так і не паслала ўладальніку трывожныя сігналы, і, цешачыся гэтай знаходкай, абодва прайшлі ў бліжэйшы парк.

Паветра ап'яняла мацней за выпітае напярэдадні піва. Хацелася весяліцца, і любое слова адгукалася ім проста-такі КВЗ-аўскай жартам! Кроў кіпела і патрабавала дзеянняў. У сустрэты па дарозе басейн кінулі лаўку, адарваўшы яе ад бетонных пліт, нягледзячы нават на тое, што тая была прыкручана да бетону балтамі!

Далей жа адбылося нешта зусім містычнае. На пустыры, дзе раздаваліся толькі два гучныя галасы, сябры здолелі... страціць адзін аднаго! Напэўна, галовы закружыла так, што абодвух павяло ў розныя бакі ў пошуках адзін аднаго і новых прыгод. Але пры гэтым хлопцы аддаляліся адзін ад аднаго, і калі Баранаў так і брыў па паркавай зоне, то Якушаў змяніў маршрут і пайшоў у зваротным кірунку, выкрыкваючы ў начное паветра імя сябра. А той, ці то не чуў крыкаў з-за шуму ў галаве, ці то быў ужо далёка, і голас Якушава проста тануў сярод некранутых намётаў, але хутчэй за ўсё проста не быў у стане нешта адказаць у тым жа ключы. Бо ў адрозненне ад

Якушава, узятага пад рукі супрацоўнікамі АМАПа каля аднаго з разварушаных намётаў,

Баранава падымалі літаральна з зямлі, і той нават у «апорцы» доўга не мог прыйсці ў сябе.

А калі раніцай учорашні хмель прайшоў, абодва яшчэ доўга ўнікалі ў наступствы падзей, што адбыліся. І карціна гэтая была точь-у-точь як у данеліеўскага Шурыка, які вызначыўся на Каўказе, і вінавата, не губляючы інтэлігентнасці, пытаючы: «Прабачце, а царкву таксама я?»...

Да разбурэння царквы ці помнікаў, дзякуй Богу, не дайшло, а вось шкода маёмасці, якая захоўвалася ў палатках, была нанесена цалкам рэальная. Асабліва кепска было на душы ўладальніку БМВ, грамадзяніна адной з закаўказскіх рэспублік, які літаральна напярэдадні забраў аўтамабіль пасля праведзенага кузаўнага рамонту. Новы ж абышоўся на суму 5 млн.рублёў.

Магчыма, увасобіўшы мары аб прафесіі рэжысёра ў жыццё, Якушаў і Баранаў сумеснымі намаганнямі знімуць павучальны фільм-настаўленне, заснаваны на асабістым вопыце, але на першых часах, дажыдаючыся суда, абодвум застаецца толькі каяцца ў сваіх учынках, выплачваць утвораныя даўгі ў кошт пакрыцця шкоды і гнаць ад сябе грэшныя думкі наконт ужывання спіртнога!

...Тымі ж вечарамі каля чыгуначнага вакзала група не зусім цвярозай моладзі, нягледзячы на ​​позні час, не спяшалася разыходзіцца па дамах. Яшчэ зусім нядаўна частка з іх вярнулася з траўмапункта бальніцы, у якую

даставілі аднаго з таварышаў, і гэты інцыдэнт яшчэ доўгі час быў у аснове размоў... Прычынай жа звароту да ўрача стала, калі хочаце выказацца, неасцярожнае абыходжанне са зброяй. Не баявой, інакш наступствы былі б іншыя, і кампаніі ў той вечар не наканавана было б сабрацца зноў.

Жэка Шульц набыў нямецкі пнеўмаствол у Расіі яшчэ зімой, і часам насіў яго пры сабе, дэманструючы сябрам. Пісталет, які было і не адрозніць ад баявога, дапаўняў вобраз крутога хлопца Шульца ў вачах аднагодкаў, якім не было і 20-ці. У той вечар ён і двое таварышаў выбраліся на пустыр, каб прыстрэліць пісталет, выкарыстоўваючы ў якасці мішэняў бутэлькі. Аднак задума не ўдалася - Лёха Салаўёў, зараджаючы пісталет, няўцямна націснуў на спуск, пашкодзіўшы сабе руку. З гэтай ранай яго і даставілі ў траўмапункт, а «заняткі па стральбе» адклалі.

Доўга у траўмапункце Лёха не затрымаўся, і з перавязанай рукой разам з Шульцам і яшчэ адным дваравым дружком вярнуліся ў раён вакзала, дзе ўжо паспелі намеціць сустрэчу з сяброўкамі. Уладкаваліся на адной з лавак каля пераходнага пешаходнага моста, які цягнуўся над чыгуначнымі шляхамі. Паступова кампанія разрасталася, шмат жартавалі. Ад піва мала хто адмаўляўся. Лёха геройстваваў ранай, яго сяброўка ўмілялася вытрымцы мілага, які не праліў ні слязінкі, а Шульц на просьбы паказаць ствол, дэманстраваў яго з рук. Напэўна, каб пазбегнуць самастрэлу!

Праўда, для асобных дзяўчат ён рабіў выключэнне, дазваляючы ім узяць зброю ў рукі - уж вельмі цікава было паглядзець, як глядзецца яна ў дагледжаных дзявочых

пальцах. Нехта прапанаваў перашчоўкаць патроны, што засталіся ў краме, па пустых бутэльках, але ці то глазомер падводзіў падпітых стралкоў, ці то мішэні сапраўды не было відаць у цьмяным святле адзінага ліхтара, і зацея хутка надакучыла.

Нехта прапанаваў даведацца, наколькі далёка б'е зарад, і Шульц, акінуўшы позіркам пляцоўку, на вока вызначыў мішэнь – апоры пераходнага моста. Стрэліў некалькі разоў, і ў цішыні кампаніі, што затаіла дыханне, выразна пачуў трэск шкла – трэснулі шкляныя панэлі. І хоць урассыпную ніхто не кінуўся, кампанія хутка згарнула пасядзелкі. Сам жа Шульц вярнуўся дадому, выкінуўшы па дарозе пусты абойму. Пісталет праз некалькі дзён перадарыў аднаму з таварышаў на дзень нараджэння.

Аднак «падаруначак» канфіскавалі літаральна на наступныя суткі супрацоўнікі АУС на транспарце. Далейшая экспертыза паказала, што менавіта з гэтага ствала былі праведзены стрэлы, якія пашкодзілі шкло пераходу.

Шульц усю віну за здарэнне ўзяў на сябе – па гонары. Ды і навошта было ўпарціцца і спрабаваць ускласці яе на нейкую неўстаноўленую асобу. Камеры відэаназірання і адзін выпадковы мінак, які праходзіў якраз па пераходзе ў момант «абстрэлу», вывелі на Шульца як на асобу, што прычыніла шкоду РУП «Віцебскае аддзяленне Беларускай чыгункі» на суму больш чым паўтара мільёна рублёў.

Аднак апроч сумы шкоды, вячэрняя забава каштавала Шульцу абвінавачвання ў злачынстве,предугледжаным ч. 1 арт. 339 КК Рэспублікі Беларусь (хуліганства), з усімі вынікаючымі і далёка не спрыяльнымі для яго асабіста наступствамі.

Аналягічныя абвінавачванні былі прад'яўлены і няўдалым рэжысёрам Якушаву і Баранову за іх «прагулку», але паколькі суд яшчэ не паставіў кропку ў няшчасцях асноўных фігурантаў дадзеных крымінальных спраў, іх імёны і прозвішчы мы змянілі.

Каментарый Віцебскага транспартнага пракурора старшага саветніка юстыцыі Царыкава А.А.:

«Антыграмадскія паводзіны ў цэлым фарміруюцца ў сукупнасці такіх фактараў як выхаванне, кола зносін, сямейныя традыцыі, узровень адукацыі, матэрыяльнага і сацыяльнага становішча... Але апроч вышэй сказанага, адной з асноўных прычын, якія ляжаць у аснове хуліганскіх праяўленняў, з'яўляецца спажыванне спіртнога. У надмерных дозах яно цягне за сабой аслабленне ўзроўню свядомасці чалавека, зніжае самакантроль і самакрытыку; адбываецца пераацэнка сваіх магчымасцей, што абумоўлівае лёгкі выбар антыграмадскіх паводзін, тады як у цвярозым выглядзе рашыцца на грубае парушэнне парадку больш цяжка, а для іншага чалавека і зусім немагчыма. Побач з гэтым стан весялосці, бязладзіцы, эйфарыі ствараюць своеасаблівы «фон», які спрыяе здзяйсненню бяздумных выхадак, перарастаючых у хуліганства, але ўспрыманых п'янымі як свавольства. Гэта спрыяе з'яўленню ў парушальнікаў парадку пачуцця безнакаранасці і, як вынік, здзяйсненню імі новых, часам яшчэ больш небяспечных злачынстваў».

 Памочнік Віцебскага транспартнага пракурора Янчыленка Алена