Праект «Коласаўцы». У абласной бібліятэцы адбылася творчая сустрэча з вядучым майстрам сцэны, заслужанай артысткай Беларусі Таццянай Ліхачовай
18.06.2026
У рамках праекта «Коласаўцы», прысвечанага 100-годдзю Нацыянальнага акадэмічнага драмтэатра імя Янкі Купалы, адбылася творчая сустрэча з вядучым майстрам сцэны, заслужанай артысткай Беларусі Таццянай Ліхачовай.
У зале абласной бібліятэкі сабраліся калегі, прыхільнікі і сябры актрысы, якія прыйшлі не толькі яе паслухаць, але і падзяліцца сваімі ўражаннямі аб яе сцэнічных вобразах і гісторыямі з размовы з гераіняй вечара.
Таццяна Ліхачова служыць Мельпамене амаль 55 гадоў і ўсе гэтыя гады аддана аднаму – Коласаўскаму тэатру, у які быў прыняты двойчы. Спачатку тагачасны мастацкі кіраўнік тэатра Сямён Казіміроўскі, разгледзеўшы акцёрскі талент 19-гадовай дзяўчыны з Полацка, запрасіў яе ў асноўны склад трупы і адразу прызначыў на ролю ў сваёй п'есе. Але гэтая першая сустрэча з віцебскай прафесійнай сцэнай была мімалётнай – дэбютантка, прапрацаваўшы да канца сезона, з'ехала ў Мінск паступаць у тэатральны ВНУ. Дарэчы, гэта была яе не першая спроба атрымаць адукацыю, пра якую марыла з юных гадоў. На сустрэчы ў бібліятэцы былі паказаны дзіцячыя фатаграфіі, дзе будучая ўладальніца вышэйшых тэатральных узнагарод Беларусі «Крыштальная зорка» і «Крыштальная Паўлінка» ўдзельнічае ў дваровых пастаноўках для бацькоў.
Другі раз Таццяна Ліхачова была прынята ў коласаўскую тэатральную сям'ю ў 1972 годзе ўжо дыпламаванай артысткай з амплуа лірычнай гераіні. Прычым, вярнулася ў Віцебск не адна, а з мужам Генадзем Шкуратовым, якога памятаюць многія па яркіх тэатральных і кінаролях. Яны разам вучыліся ў Беларускім дзяржаўным тэатральна-мастацкім інстытуце. Па словах актрысы, яна закахалася ў яго з першага погляду, ён быў падобны на антычнага бога. На шмат гадоў заслужаны артыст Беларусі Генадзь Шкуратаў стаў яе верным партнёрам па жыцці і сцэне і, на жаль, вельмі рана пакінуў сваю спадарожніцу – у 47 гадоў пайшоў з жыцця.
Рэжысёры давалі маладой актрысе галоўныя ролі, пра якія толькі маглі марыць яе калегі: шакспіраўскіх Джульету і Кардэлію, вампілаўскую Валянціну, чэхаўскіх гераінь, Ганну ў легендарным спектаклі «Сымон-музыка» паводле твора Янкі Купалы.
Тыя, хто прыйшоў на творчы вечар, змаглі акунуцца ў тэатральны летапіс Віцебска і ўбачыць урыўкі пастановак з удзелам актрысы з залатога фонду коласаўцаў. Таццяна Ліхачова расказала пра працу з карыфеямі сцэны, якія яе клапатліва апекавалі і дзяліліся сакрэтамі акцёрскага майстэрства. Сёння яна сама атачае ўвагай маладых артыстаў, якія звяртаюцца да яе за парадай і прыслухоўваюцца да ацэнак.
Гераіня сустрэчы, адказваючы на пытанне, сказала, што не дзеліць ролі на любімыя і нелюбімыя, параўноўвае іх з роднымі дзецьмі, якія аднолькава дарагія. Усе вобразы яна выношвае сэрцам, нават Бабу Ягу ці Кветачку і Мышку з дзіцячых казак. Але ёсць сцэнічныя гераіні, якія запатрабавалі асаблівых эмацыйных намаганняў. Сярод іх Голда з «Памінальнай малітвы» і Ефрасіння са спектакля «Крыж Ефрасінні».
– Я не гуляла святую заступніцу Беларусі, а нібы ішла побач з ёй, спрабуючы зразумець і прадставіць гледачам невялікі адрэзак яе жыццёвага і духоўнага шляху, – тлумачыць актрыса.
Яна лічыць сябе ў пэўнай ступені палачанкай, хоць нарадзілася ў Валожыне Мінскай вобласці, з татам вайскоўцам пераехала па розных гарадах, і большую частку пражыла ў Віцебску. Але ў Полацку яна вучылася ў школе, хадзіла ў балетную, потым у тэатральную студыі, здабыла сапраўдных адданых сяброў. Таму вобраз Ефрасінні Полацкай ёй асабліва дарагі. Каб ёю прасякнуцца, актрыса правяла некалькі дзён з манашкамі ў манастыры.
Таццяна Ліхачова кажа, што яна беларуска руска-грэчаскага паходжання. Тата – рускі, мама – грэчанка, якая жыла ў Грузіі. Некалькі гадоў таму актрыса пабывала ў сваіх сваякоў у Грэцыі і нават выйшла на сцэну старажытнагрэчаскага тэатра, праспявала песню сваёй гераіні з «Ладдзiроспачы» Уладзіміра Караткевіча. Тады ёй здавалася, што сама гісторыя запоўніла глядзельную залу.
Сёння заслужаная актрыса перайшла ад лірычных гераінь да глыбокіх характэрных і яркіх камедыйных вобразаў. Многія гледачы ходзяць у тэатр, каб убачыць на сцэне менавіта Таццяну Ліхачову. Яна паказвае майстэрства нават у эпізодычных ролях, не адмаўляючыся выйсці на сцэну ўсяго ў адным маленькім эпізодзе. І ў гэтым яе стаўленне да любімай прафесіі, служэнне яго вялікасці тэатру.
На больш чым двухгадзіннай сустрэчы актрысе прызнаваліся ў любові прыхільнікі яе таленту, дзякавалі за чуласць і акцёрскую падтрымку партнёры, і ўсе жадалі новых цікавых работ на коласаўскай сцэне.