Пракуратурай вобласці вывучана судовая практыка па скаргах на дзеянні судовых выканаўцаў
На падставе арт. 127 Закона скаргі на пастановы судовага выканаўцы, а таксама на пастановы кіраўніка органа прымусовага выканання, звязаныя з непасрэдным выкананнем выканаўчых дакументаў, могуць быць пададзены на працягу дзесяці дзён з дня атрымання адпаведных пастаноў судовага выканаўцы, кіраўніка органа прымусовага выканання. Скаргі на дзеянні (бяздзейнасць) судовага выканаўцы, а таксама на дзеянні (бяздзейнасць) кіраўніка органа прымусовага выканання, звязаныя з непасрэдным выкананнем выканаўчых дакументаў, могуць быць пададзены на працягу дзесяці дзён з дня здзяйснення гэтых дзеянняў (устанаўлення факта бяздзейнасці) альбо з дня, калі асоба, якая падае скаргу, не апавешчаная аб часе і месцы здзяйснення такіх дзеянняў, даведалася або павінна была даведацца аб іх здзяйсненні.
У выпадку пропуску тэрміну на зварот у суд па ўважлівай прычыне, ён можа быць адноўлены судом.
Скаргі павінны адпавядаць патрабаванням, устаноўленым арт. 126 Закона. Пры гэтым у скарзе павінны быць таксама ўказаны звесткі аб выканаўчым дакуменце, у сувязі з выкананнем якога абскарджаюцца пастанова або дзеянні (бяздзейнасць), да яе прыкладаецца дакумент, які пацвярджае накіраванне копіі
скаргі судоваму выканаўцу, кіраўніку органа прымусовага выканання, пастановы, дзеянні (бяздзейнасць) якіх абскарджваюцца (апратэстоўваюцца), і іншаму боку выканаўчага вядзення, або іншыя дакументы, якія пацвярджаюць іх накіраванне, а таксама копія абскарджваемай пастановы, вынесенай судовым выканаўцам і атрыманай спагНаборшчыкам або даўжніком. Кіраўнік органа прымусовага выканання вяртае скаргу без разгляду, калі, у прыватнасці, не захаваны яе форма і змест (ч. 2,5 арт. 126,абз. 3 ч. 1 арт. 129 Закона).
У адпаведнасці з ч.4 арт. 48, ч.1. арт. 360-3 ГПК, і ў сілу ч.2 арт.132 Закона скаргі на пастановы, дзеянні (бяздзейнасць) судовага выканаўцы, а таксама на пастановы, дзеянні (бяздзейнасць) кіраўніка органа прымусовага выканання, звязаныя з непасрэдным выкананнем выканаўчых дакументаў, падаюцца ў суд па месцы знаходжання адпаведнага органа прымусовага выканання.
Вывучэнне спраў паказала, што маюць месца выпадкі няправільнага вызначэння заяўнікамі падсуднасці, паколькі месцазнаходжанне АПВ не заўсёды адпавядае месцу здзяйснення выканаўчых дзеянняў, у сувязі з чым у адпаведнасці з п.1 арт. 246 ГПК суды адмаўлялі ў узбуджэнні справы.
Без разгляду застаўлена 20% скаргаў з прычыны невыканання заяўнікамі папярэдняга дасудовага парадку абскарджавання.
Больш за 50% разгледжаных па сутнасці скаргаў былі прызнаны абгрунтаванымі з прычыны парушэнняў судовымі выканаўцамі заканадаўства.
Напрыклад, скарга даўжніка была прызнана абгрунтаванай, паколькі пытанне аб спыненні выканаўчага вядзення судовы выканаўца разгледзеў без надлежнага паведамлення і ў яго адсутнасць.
Скарга даўжніка на дзеянні судовага выканаўцы, які ўключыў у акт вопісу і арышту маёмасць, на якую не можа быць звернута спагнанне па выканаўчых дакументах згодна з пералікам Дадатку да Закона, таксама прызнана судом абгрунтаванай.
Са скаргаў на пастановы аб прыпыненні, аб заканчэнні выканаўчага вядзення, аб вяртанні выканаўчага дакумента вынікае, што заяўнікі расцэньваюць названыя дзеянні судовых выканаўцаў як бяздзейнасць.
Разам з тым, бяздзейнасць судовага выканаўцы можа быць прызнана незаконнай, калі ён меў магчымасць здзейсніць неабходныя выканаўчыя дзеянні, накіраваныя на поўнае і своечасовае выкананне патрабаванняў выканаўчага дакумента, аднак не зрабіў гэтага, чым парушыў правы і законныя інтарэсы боку выканаўчага вядзення.
Варта мець на ўвазе, што за разгляд скаргаў на пастановы, дзеянні (бяздзейнасць) судовага выканаўцы павінна сплачвацца дзяржаўная пошліна па стаўцы згодна з подп. 2.3 п. 2 Дадатку 14 да Падатковага кодэкса Рэспублікі Беларусь у памеры 1 базавай велічыні.
Начальнік аддзела па наглядзе за
адпаведнасцю закону судовых
пастаноў па грамадзянскіх справах
старшы саветнік юстыцыі Ірына Ціцкова