Уладзімір Юргевіч павіншаваў удзельніцу Вялікай Айчыннай вайны Надзею Мікалаеўну Ігнатову з Лёзненскага раёна

– Мы выносілі параненых з поля бою пад свіст снарадаў, каб сёння вы маглі проста шпацыраваць пад мірным небам. Дзетачкі, шануйце тое, што маеце, беражыце нашу Беларусь — гэта самае дарагое, што ёсць на свеце. Я пражыла доўгае жыццё і дакладна ведаю: пакуль мы памятаем мінулае, бяда не вернецца, — гэтыя словы Надзеі Мікалаеўны Ігнатавай сёння гучаць як галоўная запаведзь для ўсіх пакаленняў беларусаў.

Напярэдадні святочнага свята – Дня Перамогі – да ўдзельніцы Вялікай Айчыннай вайны Надзеі Мікалаеўны Ігнатавай прыехалі памочнік Прэзідэнта — інспектар па Віцебскай вобласці Уладзімір Юргевіч і старшыня Лёзненскага райвыканкама Іван Фёдараў. Такія візіты даўно сталі не проста пратаколам, а душэўнай патрэбай – падзякаваць тых, хто падарыў нам права на жыццё.

– Наш прамы абавязак – наведаць кожнага ветэрана, пачуць іх настрой, успомніць, праз якія цяжкія выпрабаванні яны прайшлі, – адзначыў Уладзімір Юргевіч. – Як сказаў нядаўна Кіраўнік дзяржавы, гэтыя людзі нам вельмі патрэбныя. Яны – мост паміж пакаленнямі. Мір – гэта падмурак развіцця суверэннай дзяржавы, і мы не маем права сціраць гістарычную памяць, бо без мінулага няма будучыні.

Надзея Мікалаеўна нарадзілася ў 1927 годзе ў вёсцы Трыніўкі Суражскага раёна. Вайна ўварвалася ў яе жыццё, калі Надзі было ўсяго 15. Дзяўчына пайшла ў партызаны: прала, гатавала, хадзіла ў разведку. А ў хвіліны зацішша падтрымлівала баявы дух таварышаў песнямі і танцамі — запальчысты характар ​​дапамагаў выжываць у нечалавечых умовах.

Надзея брала ўдзел у вызваленні Ліёзна. Тады, пад агнём і выбухамі, выносячы параненых байцоў з поля бою на далікатным дзявочым плячы, яна і не здагадвалася, што ліёзненскі край стане яе другой радзімай. Пасля Перамогі яна змяніла вінтоўку на будаўнічыя інструменты: аднаўляла чыгуначныя шляхі і будавала дамы ў разбураным Віцебску. Тут жа сустрэла сваю долю — мужа Васіля. Пазней сям'я пераехала ў вёску Крынкі, дзе яны разам вялі вялікую гаспадарку і вырошчвалі траіх дзяцей.

Сёння Надзеі Мікалаеўне 98 гадоў, але яе аптымізму можа пазайздросціць моладзь. Вочы свецяцца, калі на парозе з'яўляюцца госці, а дом заўсёды напоўнены цяплом вялікай сям'і: у яе трое дзяцей, двое ўнукаў і двое праўнукаў.

Іван Фёдараў, віншуючы ветэрана, не хаваў эмоцый:
– Вы – наша гордасць! Мы на вас роўняемся. Здароўя вам моцнага і яшчэ многіх гадоў жыцця. Дзякуй за ўсё, што вы зрабілі для нашай краіны.

Нягледзячы на ​​пачэсны ўзрост, Надзея Мікалаеўна бадзёрая духам. Яна прызнаецца, што шчаслівая жыць у сучаснай Беларусі і бачыць, як квітнее яе родны край.

Віцебскія весці