Характарыстыка дзіцячага траўматызму. Меры прафілактыкі

Дзіцячы траўматызм ва ўсіх краінах становіцца прадметам асаблівай занепакоенасці шырокага кола асоб і работнікаў розных спецыяльнасцей. У цяперашні час ад траўм і няшчасных выпадкаў памірае ў шмат разоў больш дзяцей, чым ад дзіцячых інфекцыйных захворванняў.

Пры аналізе дзіцячага і школьнага траўматызму ўлічваюць, што кожная ўзроставая група мае свае асаблівасці. Неабходна навучаць дзяцей правільным паводзінам дома, на вуліцы, у грамадскіх месцах, пры занятках спортам.

У нашай краіне да гэтага часу не існуе адзінай класіфікацыі дзіцячага траўматызму.

Вылучаюць 5 асноўных прычын дзіцячага траўматызму:

Бестурботнасць дарослых – паводзіны чалавека, які прадбачыць, што можа быць няшчасце, але памылкова лічыць, што яно не адбудзецца.
Неахайнасць дарослых – невыкананне або неналежнае выкананне бацькамі і асобамі, якія ажыццяўляюць адукацыйны працэс, сваіх абавязкаў.
Недысцыплінаванасць дзяцей.
Няшчасныя выпадкі – здарэнні, выкліканыя фактарамі, якія знаходзяцца па-за чалавечым кантролем, або непрадбачаныя, у якіх ніхто не вінаваты (напрыклад, удар маланкі).
Іншыя прычыны.

Спосабы прафілактыкі дзіцячага траўматызму залежаць ад узросту дзіцяці. У грудным узросце, напрыклад, асабліва важны пастаянны нагляд. Вядома, цяжка ўсачыць за дзіцем 24 гадзіны на суткі, 7 дзён на тыдзень, але чым малодшае дзіця, тым важней не выпускаць яго з поля зроку. Дзіцячы траўматызм у немаўлячым узросце цалкам і цалкам на сумленні бацькоў. Ніхто яшчэ не ведае, што такое «небяспечна», і растлумачыць яму гэта нельга. Так што калі малы праглынуў гузік або выпаў з калыскі, якая стаяла на балконе, вінаватыя бацькі.

Дзіця расце, пачынае хадзіць, гуляць з вамі на вуліцы, так што цяпер ваша задача — максімальна абараніць яго ад траўманебяспечных прадметаў. Дома — схаваць ад яго далікатныя і вострыя прадметы, запалкі, награвальныя электрапрыборы, хімікаты (чысцяць сродкі, фарбы, лакі і інш.). Розеткі закрываюцца спецыяльнымі заглушкамі. Трэба закрываць вокны (або хоць бы забяспечыць іх трывалымі сеткамі) і не падпускаць дзіця да пліты і

іншай небяспечнай бытавой тэхніцы.

Акрамя таго, у гэтым узросце трэба ўжо вучыць дзіця самастойна вызначаць ступень небяспекі. Растлумачце яму, што запалкамі і прасам можна апячыся, нажом — парэзацца, а кіпенем — абварыцца. У гэтым узросце дзеці ўжо цалкам здольныя ўспрымаць аргументацыю, і лепш хай ён даведаецца пра небяспеку з вашых слоў, чым на ўласным вопыце. Толькі расказвайце спакойна, не трэба палохаць дзіця.

Чым старэй становіцца дзіця, тым большую важнасць набывае тлумачэнне правілаў тэхнікі бяспекі. Калі дзіця ідзе ў школу, бацькі часта перакладаюць адказнасць за дзіцячы траўматызм на класных кіраўнікоў, настаўнікаў фізкультуры, працы і АБЖ.

Вядома, цалкам выкараніць дзіцячы траўматызм немагчыма — ад няшчаснага выпадку, на жаль, не застрахаваны ніхто. Але задача бацькоў — максімальна абяспечыць бяспеку свайго дзіцяці. Бо большасць траўм адбываюцца менавіта з-за бацькоў — недаглядзелі, недатлумачылі.

Старэйшы памочнік Віцебскага транспартнага пракурора Е.А.Казакова