Захацеў патэлефанаваць…

Два месяцы арышту і наяўнасць судзімасці абышліся жыхару Шумілінскага раёна К. «непераадольным жаданнем патэлефанаваць» па мабільным тэлефоне.

Але ці сапраўды ўсё так проста, як можа здацца на першы погляд?

Скончыўшы ўжываць спіртныя напоі ў адным з забаўляльных устаноў горада, К. а 4 гадзіне раніцы прыйшоў на чыгуначны вакзал станцыі Віцебск, каб дачакацца свайго транспарту і спакойна з'ехаць дадому. Знаходзячыся на лаўцы ў зале чакання, К. заснуў. Прачнуўшыся, ён убачыў М., які таксама прыйшоў на вакзал пасля ўжывання спіртных напояў і мірна спаў насупраць. Недоўга думаючы, К. падышоў да М. і паспрабаваў праверыць змесціва яго кішэняў, але выявіў пры гэтым толькі пашпарт. Пасля гэтага К. прысеў на сваё месца, а калі М. перавярнуўся на іншы бок, заўважыў у яго ў кішэні мабільны тэлефон. І ў гэты момант К., у якога не было свайго мабільніка, вельмі захацеў патэлефанаваць сваім сябрам. Ён зноў падышоў да М. і дастаў з яго кішэні тэлефон, які тырчаў.

І вось тут заканчваецца «простасць» сітуацыі і пачынаецца ўся «складанасць». Замест таго, каб паспрабаваць уключыць тэлефон і набраць нумар, К. кладзе яго сабе ў кішэню і накіроўваецца да выхаду з залы чакання. Пасля чаго спускаецца на 1 паверх, накіроўваючыся да выхаду з будынка вакзала.

І калі б не пільнасць жанчыны, якая знаходзілася ў зале чакання і паведаміла аб крадзяжы супрацоўнікам транспартнай міліцыі, то, магчыма, К. паспеў бы выйсці з вакзала і потым ужо свабодна карыстацца выкрадзеным тэлефонам.

Дзякуючы аператыўным дзеянням К. удалося затрымаць, і ён адразу прызнаўся, што вяртаць тэлефон ужо не планаваў…

в.а. Віцебскага
транспартнага
пракурора М.А.Сашчэка